ان قلت : يعنى اشكال كنى به واجب مصنّف كه به متوهّم داده است . نعم : يعنى آرى اگرچه نماز مطلق ، متعلّق امر نبوده ، بلكه نماز مقيّد به قصد قربت متعلّق امر مىباشد . و لكن نفس الصّلاة : منظور مطلق نماز مىباشد . ايضا صارت مامورا بها : ضمير در « صارت » و در « بها » به « نفس الصّلاة » برمىگردد . بالامر بها مقيّدة : ضمير در « بها » به صلاة برگشته و كلمهء « مقيّدة » حال براى ضمير مجرورى در « بها » مىباشد . كلّا : يعنى هرگز خود نماز يعنى مطلق نماز مأمور به نيست . لانّ ذات المقيّد : مقصود از « ذات المقيّد » مطلق نماز مىباشد . لا تكون مأمورا بها : ضمير در « تكون » و « بها » به « ذات المقيّد » برمىگردد . فان الجزء التّحليلىّ العقلىّ : مقصود از جزء تحليلى عقلى نيز ذات مقيّد يعنى مطلق نماز مىباشد . فانّه ليس وجودا واحدا واجبا الخ : ضمير در « انّه » و « ليس » به واجب برگشته و كلمات « واحدا » و « واجبا » صفت بعد از صفت براى « وجودا » مىباشند . فى باب المقدّمه : يعنى در بحث مقدمهء واجب . نعم : يعنى آرى ، به غير از يك وجود كه واجب نفسى بوده و آن‌هم صلاة مقيّد به قصد قربت وجود ديگرى نيست . لكنّه اذا اخذ قصد الامتثال شرطا : ضمير در « لكنّه » به مأمور به نبودن ذات مقيّد برگشته و كلمهء « شرطا » تمييز براى نسبت مىباشد . و امّا اذا اخذ شطرا : ضمير نايب فاعلى در « اخذ » به قصد امتثال برگشته و كلمهء « شطرا » به معناى « جزءا » نيز تمييز نسبت مىباشد . تعلّق الوجوب به : ضمير در « به » به « الّذى » برمىگردد .